Nasza wspólnota zakonna liczy 4 osoby. O. Gracjan, O. Ewaryst, O. Dydak i brat Natanel. Jak w każdej wspólnocie zakonnej, każdy ma swoje wyznaczone funkcje i zadania. Ojciec Gracjan jest gwardianem, tzn. przełożonym wspólnoty. O. Ewaryst pełni funkcje proboszcza, wikarego domu i ekonoma.

    Zakon Braci Mniejszych ma charakter kontemplacyjno – czynny. Staramy się zatem te dwie rzeczywistości łączyć, a mianowicie modlitwę i pracę. Wymiar pracy obejmuje w naszej wspólnocie działania duszpasterskie i prace fizyczne. Klasztor jest usytuowany w szczególnym miejscu, z dala od głównej drogi pośrodku lasu, na uroczym wzniesieniu, zwanym „Górą Klasztorną”. Pomimo pozornej monotonii, nie narzekamy na brak zajęć. Przybywający do nas goście, uczestniczą w dniach skupienia bądź trzydniowych rekolekcjach. Ponadto obejmujemy opieką duszpasterską parafię kadyńską w ilości 600 dusz. Nasz klasztor przyciąga wiele młodych par, które pragną w tym miejscu zawrzeć sakramentalny związek małżeński. W trzecią sobotę miesiąca, organizujemy tzw. wieczerniki czyli Eucharystię zakończoną nabożeństwem w trakcie którego modlimy się o uzdrowienie duszy i ciała. Następnie wszyscy uczestnicy zapraszani są na agapę do sali św. Franciszka.

    Dziś cały nasz zakon szuka powrotu do korzeni by ożywić franciszkański charyzmat i odtworzyć klimat pierwszych wspólnot. Chodzi przede wszystkim o przemianę ludzkiego serca, które przepełnione ogniem Ducha Św, zapłonęło by gorliwością o wzrost zakonnych cnót. Niektórym to się udaje. Są bowiem wspólnoty braci żyjące wśród ubogich. Spotyka się również wspólnoty wędrowne, które podróżują z miejsca na miejsce, głosząc ewangelię i żyjąc wyłącznie z Bożej opatrzności. Jednakże klimat klasztornego wzgórza może przywoływać atmosferę powołanych jeszcze przez św. Franciszka pustelni, tzw. romitoriów. W takich wspólnotach był jasny podział ról na matkę i synów. Brat matka troszczył się o potrzeby doczesne dla braci. Był więc kimś kto miał większy kontakt ze światem. Zaś synowie żyli w jak największym odosobnieniu. Jednak po pewnym czasie następowała zmiana ról, synowie stawali się matkami. Gdy zakon przeżywał jakieś kryzysy wewnętrzne często wówczas powracano do idei romitoriów. Styl życia braci w tych miejscach, bardzo prosty i ubogi, polegający na modlitwie, pokucie i studium oraz pracy, odradzał niekiedy duchowo całe prowincje. Na razie nie ma u nas romitorium ale są plany aby powstało. Miejsce ku temu jest idealne.

   Pragniemy jednakże, aby nasz klasztor był otwarty dla każdego, kto chciałby po prostu zasmakować szczególnej ciszy, która przenika całe to wzgórze, by wyraźniej usłyszeć głos Boga. Obecnie jesteśmy w stanie przyjąć 15 osób na trzydniowe rekolekcje. Można również przyjechać na indywidualny dzień skupienia i medytacji ze Słowem Bożym. Niech zatem „Klasztorne Wzgórze” służy wszystkim, którzy otwarci są na nieustanne poszukiwanie Boga w ciszy i kontemplacji.

Nasze otoczenie

Nasz klasztor położony jest na Górze Klasztornej na skraju rezerwatu Kadyński Las na terenie Wysoczyzny Elblądzkiej. Jest to obszar o powierzchni około 380 km kwadratowych z najwyższym szczytem – „Maślana Góra” (197 m n.p.m.). Strefa krawędziowa ma charakter klifowy, posiada wzgórza morenowe i dynamiczne formy erozyjne, które składają się na głęboko wcięte jary ze strumieniami spływającymi do Zalewu Wiślanego. Głębokość dolin początkowo niewielka, zwiększa się bardzo szybko i wynosi w krańcowych momentach od kilkudziesięciu do nawet ponad 100 metrów.

Rezerwat Kadyński Las został utworzony w 1972 roku i ma powierzchnię 8,11 ha. Stanowi cenny przykład parkowo – leśnego obiektu chronionego, silnie powiązanego z naturalnymi układami leśnymi. Łączy w sobie cechy naturalnych zbiorowisk leśnych oraz powstałego przed laty założenia parkowego o charakterze angielskim. W rezerwacie stwierdzono występowanie 91 gatunków roślin, w tym 23 gatunków drzew i krzewów.

witamy!